Do kina na terapię

Rodzina jak każdy mechanizm, czasem się jednak zacina, szwankuje, nie działa. Można i warto go naprawić. Niezwykle pomocnym narzędziem poszerzającym perspektywę poznawczą może być kino ze swoją filmoterapeutyczną funkcją.

Poruszane tematy

Dotyczy ZAGADNIEŃ

Autor

Joanna Fabicka

Komitet Ochrony Praw Dziecka
Do kina na terapię

Terapia systemowa patrzy na rodzinę jak na system czyli skomplikowaną strukturę pełną wzajemnych powiązań i zależności. Każdy z nich składa się z mniejszych podsystemów: tworzą je rodzice i dzieci, ale też małżonkowie, rodzeństwo, wszyscy mężczyźni lub kobiety w rodzinie, dziadkowie i wnuki. Takich połączeń może być dużo więcej. Każde z nich mają swoją dynamikę i pełnią w rodzinie ważne funkcje. 

Rodzina jako system jest zachwycającym, niezwykle skomplikowanym mechanizmem. Jak każdy mechanizm, czasem się jednak zacina, szwankuje, nie działa. Można i warto go naprawić, jednak warunkiem zmiany na lepsze jest zrozumienie: co i dlaczego się zepsuło. Niezwykle pomocnym narzędziem poszerzającym perspektywę poznawczą może być kino ze swoją filmoterapeutyczną funkcją.

W naszym cyklu będę Państwa zachęcać do skorzystania z bogatych zasobów polskiej i światowej kinematografii. Niektóre z tych pozycji przedstawię i omówię w krótkich nagraniach, ale już teraz serdecznie zachęcam, by zapoznać się ze wszystkimi rekomendowanymi tytułami. Większość z nich jest ogólnodostępna, innych trzeba trochę poszukać ale naprawdę warto. Dla ułatwienia podzieliłam je na 4 kategorie: O RELACJACH RODZINNYCH, O PARACH, O NASTOLATKACH, DLA DZIECI. 

Oglądajcie, przeżywajcie, rozmawiajcie o nich i ze sobą, bo rozmowa to pierwszy krok do wzajemnego zrozumienia.

Dobrego seansu!

O RELACJACH RODZINNYCH:

  1. “Mała miss” (2006) reż. Valerie Faris, Jonathan Dayton
  2. “Był sobie chłopiec” (2002) reż. Paul Weitz, Chris Weitz
  3. “Sierpień w hrabstwie Osage” (2013) reż. John Wells
  4. “Magnolia” (1999) reż. Paul Thomas Anderson
  5. “Co gryzie Gilberta Grape’a” (1993) reż. Lasse Hallstrom
  6. “Cudowne lata” serial (1988 – 1993) 
  7. “Sekrety i kłamstwa” (1996) reż. Mike Leigh
  8. “Sztuczki” (2007) reż. Andrzej Jakimowski
  9. “Jak pies z kotem” (2018) reż. Janusz Kondratiuk
  10. “Ostatnia rodzina” (2016) reż. Jan P. Matuszyński

O PARACH:

  1. “Historia małżeńska” ( 2019) reż. Noah Baumbach
  2. “Co się zdarzyło w Madison County” (1995) reż. Clint Eastwood
  3. “Zgaga” (1986) reż. Mike Nichols
  4. “Sceny z życia małżeńskiego” serial HBO (2021) reż. Hagai Levi
  5. “Droga do szczęścia” ( 2008) reż. Sam Mendes
  6. “Blue Valentine” (2010) reż. Derek Cianfrance
  7. “Kobieta i mężczyzna” (1966) reż. Claude Lelouch
  8. “Miłość” (2012) reż. Sławomir Fabicki
  9. “Lekcja miłości” (2019) reż. Katarzyna Mateja, Małgorzata Goliszewska
  10. “Kobieta samotna” (1981) reż. Agnieszka Holland

O NASTOLATKACH:

  1. “SKAM” – serial (2015) reż. Julie Andem
  2. “Tacy właśnie jesteśmy” serial HBO ( 2020) reż. Luca Guadagnino
  3. “My, dzieci z dworca ZOO” serial HBO (2021) reż. Philipp Kadelbach
  4. “Sex Education” serial Netflix (2019) reż. Laurie Nunn
  5. “Charlie” (2012) reż. Stephen Chbosky
  6. “Gwiazd naszych wina” ( 2014) reż. Josh Boone
  7. “Juno” (2007) reż. Jason Reitman
  8. “13 powodów”- serial Netflix (2017) 
  9. “Sala samobójców” (2011) reż. Jan Komasa
  10. “Baby blues” (2012) reż. Katarzyna Rosłoniak

DLA DZIECI:

  1. “W głowie się nie mieści” (2015) reż. Pete Docter
  2. “Coco” (2017) reż. Lee Unkrich
  3. “Mam na imię Cukinia” (2016) reż. Claude Barras
  4. “Jojo Rabbit” (2019) reż. Taika Waititi
  5. “Życie jest piękne” (1997) reż. Roberto Benigni
  6. “Za niebieskimi drzwiami” (2016) reż. Mariusz Palej
  7. “E.T.” (1982) reż. Steven Spielberg
  8. “Harry Potter i kamień filozoficzny” (2001) reż. Chris Columbus
  9. “Mój sąsiad Totoro” (1988) reż. Hayao Miyazaki
  10. “Odlot” (2009) reż. Pet Docter

Zdjęcie autorstwa Ksenia Chernaya z Pexels

Przeczytaj także

Cafe Kultura Był sobie chłopiec

Był sobie chłopiec

„BYŁ SOBIE CHŁOPIEC”- komediodramat z 2002 roku będący ekranizacją książki Nicka Hornby’ego jest filmem nieoczywistym. Pozornie lekki i komediowy dotyka nas – widzów głęboko, konfrontuje z pytaniem: jak mi się żyje w mojej własnej rodzinie? Jest znakomitym przykładem na to, jak kino może wzruszać, bawić i zapraszać do refleksji jednocześnie.

Dowiedz się więcej
Share on facebook
Facebook
Share on twitter
Twitter
Share on linkedin
LinkedIn